Als een 007 in de dorre bergen
Door: Dirkjan
Blijf op de hoogte en volg Dirkjan
02 Maart 2009 | Turkmenistan, Asjchabad
Nu er geen Internet op kantoor is wordt het ook lastiger om de weblog bij te houden. Inmiddels zijn er dan ook weer wat weken verstreken sinds mijn maagzweer. Mijn maagzweer is gelukkig met de noorderzon vertrokken. Afgelopen weekend was zo bijzonder dat ik dat graag met jullie deel.
Per taxi vertrokken voor een 5 uur durende rit westwaarts. Na het plaatsje Serdar (betekend leider) links af de dorre bergen in. Vlak boven op een kam ging de chauffeur eindelijk rustig rijden, niet dat hij tot bezinning was gekomen maar we naderden een checkpoint. Dat leek allemaal goed te gaan tot ze doorhadden dat dat paspoort in hun hand geen Turkmeense was. Paniek in de tent, ondanks mijn reeks aan visa en borderzone permissions. J. moest dan ook mee komen om dat bij de checkpoint baas uit te leggen. Zo’n situatie ging hem de grote pet te boven en dus politie bureau gebeld. Die heette ons van harte welkom maar dan wel eerst langs komen. De chauffeur heeft ons daar afgezet en bleef vriendelijkheids getrouw wachten. Maar na enkele vragen te hebben beantwoord ging dat zelfs de oppersheriff de nog grotere pet te boven dus werd gebeld naar de AIVD van TM.
Toen hadden we de taxi chauffeur al heengezonden want dit leek lang te gaan duren. Na wat in de zon te hebben gezeten kwam ‘de afgevaardigde van de migratiedienst‘ het verhoor afnemen. Wat heeft peace corps te maken met Tacis, en wat moet je hier in Magtumkuli? Onze verhaal over mooie natuur en het Magtumkuli museum (kwam ik 5 min ervoor achter dankzij de chauffeur) vond hij toch niet al te sterk. Hoe leg je iemand uit, die vermoed dat je als een 007 in de dorre bergen van Garagala opzoek bent naar een geheime nucleaire installatie, dat je echt gewoon nieuwsgierig bent naar afgelegen dorpjes in de bergen? Gelukkig dacht hij dat we in zo’n afgelegen gebied weinig kwaad konden. Hij reserveerde wel meteen het enige hotel voor ons, om een oogje in het zeil te kunnen houden.
Echter wij wisten bij toeval te ontkomen aan de big brother doordat onze taxi chauffeur ons onvoorzien weer oppikte. Enthousiast vertelde hij over het 20 km verder op in de vallei gelegen museum, dus wij oppad. Er volgde een mooi rit de vallei in. Prachtige granaatappel boomgaarden, een kabbelend riviertje, schaapjes op de helling en schattige huisjes met waakzame Turkmeense vechthonden voor de deur. Het museum stond in een schattig gehucht.
De beheerder, een oud vrouwtje opende voor ons de deur. Dat was geen sinecure want het leek of de deur sinds de opening 25 jaar geleden voor het eerst weer open ging. Museum over de beroemde dichter Magtumkuli (welbekend van straatnamen en standbeelden in Ashgabat) was klein, schattig en erg schoon maar minder informatief. Desondanks aardige oude voorwerpen zoals leren schoenen en wat oude boeken. Daarna heerlijk in het zonnetje gekletst met de dorpsbewoners en het dorp bezichtigd. We moesten toch langs de enige landweg door de vallei wachten tot de eerste auto langs kwam om ons naar het big brother hotel te brengen.
Uiteindelijk kwam er dan een auto aan, en deze aardig doch vreemde meneer nam een ons vreemdelingen met plezier mee. Dit ging echter minder rechtstreeks richting hotel dan ik had verwacht. We stopten bij al zijn zussen, broers en aanverwanten en soms reden we weer een stukje terug, om vervolgens weer de enige landweg te vervolgen richting Magtumkuli (hotel). Hij bleek de postbode te zijn.
Inmiddels wel aan de klets want iedereen moest weten dat hij een Nederlander en een dokter aanboord had. Hij nodigde ons uit zijn huis te bezoeken en zodoende kwamen we uiteindelijk na een bezoek aan de bazaar en het halve/hele dorp weer vlakbij het museum uit waar zijn huis tegen de heuvel stond.
Zijn vrouw en drie dochters werden uit de boomgaard getrommeld. En zo zaten we al snel op de grond aan de thee met gebakken ei, eigengemaakt brood en zoetigheid. Erg gezellig. Het huis bestond voornamelijk uit kale vertrekken met in de, ik noem het maar woonkamer; 1 tafel in de hoek, met de schoolboeken en eronder vermoed ik hun kleren (maar kan best zijn dat wat ze aanhadden alles was dat ze bezaten). Ik leerde er de Turkmeense mannen lig houding om te eten en te drinken (op de grond uiteraard).
Alles ging in het Turkmeens dus dat gaf mij de gelegenheid met de 2 jaar oude vechthond te dollen.
Het bleef niet bij een bezoek aan zijn huis want terwijl de schemering inviel begaven we ons verder de vallei in naar zijn stokdove vader. J. werd ingezet als de dorpsdokter en zodoende druk iedereen van een consult te voorzien. Ik heb uitvoerig mijn nieuw geleerde tm lig houding geoefend met thee, en ei etc. Tussendoor de schitterende sterrenhemel bekeken en het koken aanschouwt.
Vele consulten later begaven we ons aan de heerlijke plov , jammie. Uiteraard wilden ze alles van ons weten en werd het behoorlijk laat voordat we vertrokken richting de postbode zijn huis. Wij kregen de woonkamer toebedeeld en mochten heerlijk slapen op muf ruikende kleden en kussens.
Om 5:30 ging de wekker alweer, want de vaders des huizes ging weerpost bezorgen. Wij werden afgezet in een taxi naar Ashgabat, maar wel met het uitdrukkelijke verzoek om in mei als alles groen is weer langs te komen. Shashlik en watervallen werden ons toegezegd. Ik sta te popelen om te gaan maar of de politie er ook zo over denkt…
we komen trouwens binnenkort naar Nl.
Groetjes Dirkjan
-
02 Maart 2009 - 06:23
John En Jannie:
Hoi Dirkjan
Wat een verhaal, je maakt wel wat mee daar, ik geniet iedere keer weer van je verhaal.
Groetjes van Jannie
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
